सुनसान छ चौतारो, पँधेरो र गाउँसम्म जाने गोरेटो । लाहुरे छोरा फर्कने प्रतिक्षामा छ त्यो झुपडी त्यो आँगन र बाआमाका रसिला आँखाहरु ... तर छोराहरु कतै हराएका छन । किन हराएका छन ?

ती रुखा ताता बालुवामा उँट र भेडाका गोठाला भएका छन, ती रुखा मरुभूमि भएका छन। ती उदास मन भएका व्यस्त शहर भएका छन । ती बाँडिएका छन कतै जुलुस भएर कतै आन्दोलन भएर । ती कतै पसिना बनेर पोखिएका छन या कतै भएका छन राता बाकसका उपहारहरु ...

यद्यपी प्रिय छोराहरु ! सधै-सधैं छ र रहिरहनेछ - तिम्रो प्रतीक्षा ।


शहरमा छोराहरु हराउनुको कारण छ
नयाँ मान्छे देख्दा गाउँ, डराउनुको कारण छ

भो नसोध किन देशमा, घटदैछन युवाहरु ?
अरबमा उँट भेडा चराउनुको कारण छ

पक्कै केही कारण छ, हाम्रो देश नबन्नुमा
सधैँ बिरोध भाँडभैलो गराउनुको कारण छ

संविधान बनेकोमा खुसी छैन कोही कोही
देश भाँड्न मतियार अह्राउनुको कारण छ

फर्किएनन चुनावपछि सर्वाहारा भन्नेहरु
तिनले पनि दर्बारै मन पराउनुको कारण छ

शहरमा उसको महल त्यसै छैन उभिएको
भ्रष्ट तस्कर मिलि पैँचो भराउनुको कारण छ

भक्ते, माने, वीरबहादुर हरु ज्युँदै मरेका छन
गल्ली गल्ली बहुलाकाजी, कराउनुको कारण छ

धादिङ, हाल इजरायल

बाँकी अंश

In the late nineteenth century, the working class was in constant struggle to gain the 8-hour work day. Working conditions were severe and it was quite common to work 10 to 16 hour days in unsafe conditions. Death and injury were commonplace at many work places and inspired such books as Upton Sinclair's The Jungle and Jack London's The Iron Heel. As early as the 1860's, working people agitated to shorten the workday without a cut in pay, but it wasn't until the late 1880's that organized labor was able to garner enough strength to declare the 8-hour workday. This proclamation was without consent of employers, yet demanded by many of the working class.

At this time, socialism was a new and attractive idea to working people, many of whom were drawn to its ideology of working class control over the production and distribution of all goods and services. Workers had seen first-hand that Capitalism benefited only their bosses, trading workers' lives for profit. Thousands of men, women and children were dying needlessly every year in the workplace, with life expectancy as low as their early twenties in some industries, and little hope but death of rising out of their destitution. Socialism offered another option.

A variety of socialist organizations sprung up throughout the later half of the 19th century, ranging from political parties to choir groups. In fact, many socialists were elected into governmental office by their constituency. But again, many of these socialists were ham-strung by the political process which was so evidently controlled by big business and the bi-partisan political machine. Tens of thousands of socialists broke ranks from their parties, rebuffed the entire political process, which was seen as nothing more than protection for the wealthy, and created anarchist groups throughout the country. Literally thousands of working people embraced the ideals of anarchism, which sought to put an end to all hierarchical structures (including government), emphasized worker controlled industry, and valued direct action over the bureaucratic political process. It is inaccurate to say that labor unions were "taken over" by anarchists and socialists, but rather anarchists and socialist made up the labor unions.

At its national convention in Chicago, held in 1884, the Federation of Organized Trades and Labor Unions (which later became the American Federation of Labor), proclaimed that "eight hours shall constitute a legal day's labor from and after May 1, 1886." The following year, the FOTLU, backed by many Knights of Labor locals, reiterated their proclamation stating that it would be supported by strikes and demonstrations. At first, most radicals and anarchists regarded this demand as too reformist, failing to strike "at the root of the evil." A year before the Haymarket Massacre, Samuel Fielden pointed out in the anarchist newspaper, The Alarm, that "whether a man works eight hours a day or ten hours a day, he is still a slave."

Despite the misgivings of many of the anarchists, an estimated quarter million workers in the Chicago area became directly involved in the crusade to implement the eight hour work day, including the Trades and Labor Assembly, the Socialistic Labor Party and local Knights of Labor. As more and more of the workforce mobilized against the employers, these radicals conceded to fight for the 8-hour day, realizing that "the tide of opinion and determination of most wage-workers was set in this direction." With the involvement of the anarchists, there seemed to be an infusion of greater issues than the 8-hour day. There grew a sense of a greater social revolution beyond the more immediate gains of shortened hours, but a drastic change in the economic structure of capitalism.

In a proclamation printed just before May 1, 1886, one publisher appealed to working people with this plea:

Workingmen to Arms!
War to the Palace, Peace to the Cottage, and Death to LUXURIOUS IDLENESS.
The wage system is the only cause of the World's misery. It is supported by the rich classes, and to destroy it, they must be either made to work or DIE.
One pound of DYNAMITE is better than a bushel of BALLOTS!
MAKE YOUR DEMAND FOR EIGHT HOURS with weapons in your hands to meet the capitalistic bloodhounds, police, and militia in proper manner.
Not surprisingly the entire city was prepared for mass bloodshed, reminiscent of the railroad strike a decade earlier when police and soldiers gunned down hundreds of striking workers. On May 1, 1886, more than 300,000 workers in 13,000 businesses across the United States walked off their jobs in the first May Day celebration in history. In Chicago, the epicenter for the 8-hour day agitators, 40,000 went out on strike with the anarchists in the forefront of the public's eye. With their fiery speeches and revolutionary ideology of direct action, anarchists and anarchism became respected and embraced by the working people and despised by the capitalists.

The names of many - Albert Parsons, Johann Most, August Spies and Louis Lingg - became household words in Chicago and throughout the country. Parades, bands and tens of thousands of demonstrators in the streets exemplified the workers' strength and unity, yet didn't become violent as the newspapers and authorities predicted.

More and more workers continued to walk off their jobs until the numbers swelled to nearly 100,000, yet peace prevailed. It was not until two days later, May 3, 1886, that violence broke out at the McCormick Reaper Works between police and strikers.

For six months, armed Pinkerton agents and the police harassed and beat locked-out steelworkers as they picketed. Most of these workers belonged to the "anarchist-dominated" Metal Workers' Union. During a speech near the McCormick plant, some two hundred demonstrators joined the steelworkers on the picket line. Beatings with police clubs escalated into rock throwing by the strikers which the police responded to with gunfire. At least two strikers were killed and an unknown number were wounded.

Full of rage, a public meeting was called by some of the anarchists for the following day in Haymarket Square to discuss the police brutality. Due to bad weather and short notice, only about 3000 of the tens of thousands of people showed up from the day before. This affair included families with children and the mayor of Chicago himself. Later, the mayor would testify that the crowd remained calm and orderly and that speaker August Spies made "no suggestion... for immediate use of force or violence toward any person..."

As the speech wound down, two detectives rushed to the main body of police, reporting that a speaker was using inflammatory language, inciting the police to march on the speakers' wagon. As the police began to disperse the already thinning crowd, a bomb was thrown into the police ranks. No one knows who threw the bomb, but speculations varied from blaming any one of the anarchists, to an agent provocateur working for the police.

Enraged, the police fired into the crowd. The exact number of civilians killed or wounded was never determined, but an estimated seven or eight civilians died, and up to forty were wounded. One officer died immediately and another seven died in the following weeks. Later evidence indicated that only one of the police deaths could be attributed to the bomb and that all the other police fatalities had or could have had been due to their own indiscriminate gun fire. Aside from the bomb thrower, who was never identified, it was the police, not the anarchists, who perpetrated the violence.

Eight anarchists - Albert Parsons, August Spies, Samuel Fielden, Oscar Neebe, Michael Schwab, George Engel, Adolph Fischer and Louis Lingg - were arrested and convicted of murder, though only three were even present at Haymarket and those three were in full view of all when the bombing occurred. The jury in their trial was comprised of business leaders in a gross mockery of justice similar to the Sacco-Vanzetti case thirty years later, or the trials of AIM and Black Panther members in the seventies. The entire world watched as these eight organizers were convicted, not for their actions, of which all of were innocent, but for their political and social beliefs. On November 11, 1887, after many failed appeals, Parsons, Spies, Engel and Fisher were hung to death. Louis Lingg, in his final protest of the state's claim of authority and punishment, took his own life the night before with an explosive device in his mouth.

The remaining organizers, Fielden, Neebe and Schwab, were pardoned six years later by Governor Altgeld, who publicly lambasted the judge on a travesty of justice. Immediately after the Haymarket Massacre, big business and government conducted what some say was the very first "Red Scare" in this country. Spun by mainstream media, anarchism became synonymous with bomb throwing and socialism became un-American. The common image of an anarchist became a bearded, eastern European immigrant with a bomb in one hand and a dagger in the other.

Today we see tens of thousands of activists embracing the ideals of the Haymarket Martyrs and those who established May Day as an International Workers' Day. Ironically, May Day is an official holiday in 66 countries and unofficially celebrated in many more, but rarely is it recognized in this country where it began.

Over one hundred years have passed since that first May Day. In the earlier part of the 20th century, the US government tried to curb the celebration and further wipe it from the public's memory by establishing "Law and Order Day" on May 1. We can draw many parallels between the events of 1886 and today. We still have locked out steelworkers struggling for justice. We still have voices of freedom behind bars as in the cases of Mumia Abu Jamal and Leonard Peltier. We still had the ability to mobilize tens of thousands of people in the streets of a major city to proclaim "THIS IS WHAT DEMOCRACY LOOKS LIKE!" at the WTO and FTAA demonstrations.

Words stronger than any I could write are engraved on the Haymarket Monument:

Truly, history has a lot to teach us about the roots of our radicalism. When we remember that people were shot so we could have the 8-hour day; if we acknowledge that homes with families in them were burned to the ground so we could have Saturday as part of the weekend; when we recall 8-year old victims of industrial accidents who marched in the streets protesting working conditions and child labor only to be beat down by the police and company thugs, we understand that our current condition cannot be taken for granted - people fought for the rights and dignities we enjoy today, and there is still a lot more to fight for. The sacrifices of so many people can not be forgotten or we'll end up fighting for those same gains all over again. This is why we celebrate May Day.

आज मलाई यस्तो पेन्टिंग गर्ने मुड चल्यो ..

विश्वभरिका सबै श्रमजीविहरुमा सम्मान र उनीहरुको पसिनालाई सम्मान ... ✊
Posted by Krishna Thapa on Sunday, 1 May 2016

बाँकी अंश

पुरानो डुंगा पानीको छाल पार गरूँ कसरी
उनी छिन पारी तरेर लौन भेटुँ म कसरी ...?

शिर्षक - 'मछुवारीको गीत'
मेडियम - पानीरंग
साइज - ४२ * ३२ सेन्टिमिटर
© कृष्णपक्ष

बाँकी अंश

खसेको हुनेछ धरतीमा
साँझको आँचल
छाएको हुनेछ जूनको शीतलता
र रमाएको हुनेछ मन

भत्किएका हुनेछन
भ्रमका विशाल महलहरु
वालुवाका भव्य शहर
र छुटेको हुनेछ पर कतै
त्यो तातो वाफले
भत्भति पोल्ने रेगिस्तान

पुगेको हुनेछ उँट जरुवाको नजिक
पिउनेछ घट्घटि पानी र मेट्नेछ प्यास
हो टुंगिएको हुनेछ जरुर एकदिन
त्यो अत्यासलाग्दो मरुभूमिको यात्रा ...

शिर्षक - गन्तव्यको नजिक एक यात्री र उँट
मिडियम - पानीरंग
आकार - ४२ * ३० सेन्टिमिटर
© कृष्णपक्ष

खसेको हुनेछ धरतीमा
साँझको आँचल
छाएको हुनेछ जूनको शीतलता
र रमाएको हुनेछ मन

भत्किएका हुनेछन
भ्रमका विशाल ...
Posted by Krishna Thapa on Friday, 29 April 2016

बाँकी अंश

जब फूलहरु प्रेममा पर्छन,
तब मानिसहरु वसन्त आएछ भन्छन ..

फेरि एकपटक क्यानभासमा फूल र रंगको ‪#‎कुरो‬, फूलहरुको यौवनको कुरो

शिर्षक - फूलहरुको प्रेम
एक्रेलिक अन क्यानभास

बाँकी अंश

विनाशकारी भुकम्प गएको दोश्रो दिन 
बैशाख १४ गते, इजरायल 

मुटुको केन्द्रविन्दु भएर
अविरल अविरल थर्किरहेछ, त्रासको भुइचालो
पहिरो गैरहेछ छातीका गह्राहरूमा देशजस्तै
र ढलिरहेछ्न सपनाका धरहराहरू ।

बुबा फोनमा भन्दै हुनुहुन्छ -
छोरा !
तैले पहिलो पाइला टेकेको
खेलेको, उफ्रेको र तँ हुर्केको त्यो आँगनमा
आज थुप्रिएको छ, खण्डहर भएर हाम्रो सानो संसार
छानोको एउटा सिङ्गै पाखो,
जो तैँले पोहोर पठाएको पैसाले छाएको थिएँ
अनि बार्दली र त्यसका बुट्टे रेलिङ्गहरू
मैले कति दुख र रहरले बनाएको थिएँ
जहाँ बसेर तँ सधैं पूर्वमा हेर्थिस - घाम उदाएको,
उत्तरमा टल्किएको - गणेश हिमाल,
अनि कोर्थिस चित्रहरू कापीका सादा पानामा
र भन्थिस - 'बुबा, हेर्नुहोस मैले धरहरा बनाएँ' ।

कतिबेला भयो,
हेक्का छैन छोरा
केवल घाम उदाएको र डुबेको देख्छु,
र हेक्का छैन कतिपल्ट हान्यो पापी भूँइचालोले
थाहा छैन कतिखेर निदाएँ,
सिमसिम पानीले रुझेको बुढो शरीर बोकेर
त्रासदी र कोलाहलको ताण्डव नाचिरहेको यो खुल्ला चौरमा ।
कतिखेर तेरी आमा निदाइ होली
जो आकासको झरीजस्तै रोइरहेकी थिई,
तिमीहरूलाई सम्झेर - एकपल झिमिक्क नगरी ।

रुझेको छु र पनि तिर्खा लागेको छ छोरा
बेस्सरी तिर्खा लागेको छ र पिउन मन लागेको छ
आशा र राहतको एक घुट्की पानी
कि कसैले आएर सुटुक्क भनिदेओस
बा अब केही हुदैन ढुक्क हुनुस
- सुन्न मन लागेको छ यस्तो मिठो बोली ।

भयको कालो बादल छाएको छ छोरा आकाशमा
त्यस्तो भय, जुन कुनै बेला
यहुदीको छातीमा मडारिएको थियो,
जीवन र मृत्युको अनिश्चितताको भय ।
र त्यस्तो अभिलाषा जिन्दगीको, त्यस्तो जिजीविषा
जो लडाइको मैदानमा गोलीले घाइते भएको
निरिह सिपाहीको मनमा बाँचेको हुन्छ ।

जिउँदै पुरियो पल्ला घरे जेठो
र निदायो कहिल्यै नब्युझने गरी,
मलामी गएर आएको छु,
घाइते छन दर्जनौं मानिसहरू, आइमाई र केटाकेटीहरू
सकेको सघाएको छु अस्पताल पुर्याएको छु ।

यतिबेला सोधिरहेको छु छोरा यो देशसँग
हामीले किन बेच्नु परेको होला ?
युवाका हातहरू परदेशका मरुभूमिहरूसँग
भोक र अभावका रेमिट्यान्सहरूसँग
तेरा पसिना र पौरखहरू
कुन रहरले साट्नु परेको होला ?
बालुवाको घरजस्तै भत्केर जाने सपनाहरूसँग ।

अनिश्चित र अनुत्तरित छन यी प्रश्नहरू
यो विनाशकारी भुइचालो जस्तै ।

बुबाको फोन काटिन्छ ...
पल पल उठ्छ र ढल्छ
सगरमाथाजस्तो भक्कानो छातीभित्र
जान्छ हिमपहिरो र छटपटीको ज्वालामुखी
र हुन्छ मन - पखेटा काटिएको चरा

यो विरानो भूगोलमा
लाग्छ अहिल्यै पखेटा पलाओस
उडुँ त्यहाँसम्म र बाडुँ हातहरू ।
हर्क्युलसले जस्तै थामुँ मेरो घर, माटो र जमीन
छेकुँ कुनै शक्तिले भूकम्पका धक्काहरू
पुछुँ रोगी आमाका आँसुहरू, उठाउँ भकारी र अन्नहरू,
दराज, लुगाफाटा र उहाँका दिनदिनै खाने औषधीहरू
र अँगालु जहान र सानो छोरालाई
जो पालबाट चुहिएको पानीले निथ्रुक्क भिजेर
रातभरि 'बुबु खाने' भन्दै रोइरहेछ र बर्बराइरहेछ जोरोले
'पापा भएको ठाउँमा जाम न मामु' ।

ए सम्बोधन !
कोसँग सोधुँ म यो प्रश्न,
कि किन हिडेर आएँ म यो लामो बाटो ?
कि किन लेखिस मेरो निधारमा परदेश ?
खेतका गह्रा र माटोसँग, हिलो र रोपाईंसँग असारसँग रमाउने मेरो श्रम
किन साट्दैछु म मरुभूमिका यी ताता बालुवा र नूनिला पसिनाहरूसँग ?

ए सम्बोधन !
कोसँग सोधुँ म यो प्रश्न ?

 आवाजमा सुन्नुहोस ..

बाँकी अंश

मैले प्रेम लेखेको छु , आँसु लेखेको छु । मरुभूमिको तातो वालुवाको अतृप्त प्यास लेखेको छु । मेरो पहिलो किताब 'तिर्खा'मा मूलत परदेशी मनको तिर्खा लेखेको छु ।

पहिले पहिले, धेरै पहिले, अझ भनौं सानै छँदा सोच्थेँ - किताब छपाउनु कस्तो होला ? वा पुस्तकको पहिलो बाक्लो पानामा 'कृष्णपक्ष' लेखिएको हेर्नु .. । यसो गर्नु साथीभाईलाई आफ्ना रचना वाचन गरेर सुनाएजस्तो पटक्कै हुने छैन । त्यो पत्रपत्रिकामा रचना छपिएजस्तो मात्र पनि हुने छैन । सोच्थेँ त्यो केही विशेष हुनेछ । मानौं त्यो किताबको पानामा होइन साहित्यको पहिलो कक्षामा नाम दर्ता गरेजस्तो हुनेछ । यस्तै लाग्थ्यो .. त्यो 'नाम' आकर्षक र रहरलाग्दो हुनेछ ।

समयले आफ्नो बहाव संगै बगाउदै लग्यो, टाढा पुर्यायो परदेश। कर्मका अनेक स्वरुपहरु परिवर्तन गर्दै गयो । यसबीचमा सिर्जना र अभिव्यक्तिका आकार र स्वरुपहरु पनि बदलिए ।

मनमा मात्र किन अटथे भावनाहरु ? सम्भव भएसम्म वेव साइट, ब्लग वा छापा पत्रिका नै पनि संचालन गरियो, पोखियो । दिनरात मेहनत गरेर पत्रिका सम्पादन गर्दा, लेख रचनाहरु छपाउदा वा इन्टरनेटको आँगनभरि सिर्जनाका विस्कुनहरु फ़िजाइसक्दा पनि त्यो 'किताबको रहर' त अझै उस्तै पो रहेछ । अहँ मेटिएको रहेनछ .. तिर्खाजस्तो भएर आँतभित्र बसेको रहेछ ।

त्यो रहरलाई आकार दियो शव्दहार क्रियसन्सले .. र मेरो पहिलो किताब 'तिर्खा' लिएर आयो ।

अनुभूतिहरु एकदम मिठा छन , रंगीन छन, धर्तीमा वसन्तको यौवन पोखिएजस्ता विल्कुल नयाँ । कहिलेकाहीं यस्तो लाग्छ कि यो किताब मेरो पहिलो प्रेम हो । पहिलो प्रेमको पहिलो भेट हो । पहिलो आँखा हेराइ हो या आँखा जुधेपछिको पहिलो मुस्कान हो ।  धक लागेजस्तो लाज लागेजस्तो .. यस्तो कि मानौं पहिलोपटक भेटिएका प्रेमी प्रेमिकाजस्तै उभिएको छु म तपाईं प्रिय पाठकसँग ।  विल्कुल त्यस्तै अनुभव .. ।

पहिलो प्रेम र पहिलो भेटको यो दृश्य बडो सुन्दर छ । नबोलेरै अभिव्यक्त भैरहेछन प्रस्तावनाहरु, स्विकृतिहरु.. । बहार पोखिएको हरियो धर्ति र क्षितिजमाथि फैलिएको निलो आकाश जतिकै गाढा हुदै गैरहेछ्न, घनिभूत हुदै गैरहेछ्न प्रेमका भावनाहरु ।

प्रेमिकाको कानैमा गएर मानौं उ यसो भनिरहेछ - प्रिय  ! अब तिमी मेरा पानाहरु पल्टाउनु र पढ्नु मेरो मन ... जुन कथामा रुपान्तरित भएर किताबभित्र समेटिएका छन । छुनु मलाई प्रेमले 'तिर्खा' भित्र र संकलन गरेर राख्नु यी भोगाइहरुको एउटा सानो समय , त्यो इतिहास बनोस ।

प्रिय  ! धड्किरहोस यो छाती र लागिरहोस यो तिर्खा निरन्तर, र भेटिरहुँ तिमीलाई अर्को किताबहरुमा .. .।

बाँकी अंश

मध्यपूर्वी देश इजरायलको पृष्ठभूमिमा आधारित भएर लेखिएका २३ थान कथाहरुको संग्रह "तिर्खा" अब इन्टरनेटबाट घरमै बसेर अनलाइन खरिद गर्न सकिने छ । केन्द्र भाग देखि टाढाका शहरहरु जेरुसेलम, हाइफ़ा, वीरशेवा लगायतका स्थानहरुबाट पाठकको अत्याधिक माग र छुट्टीको समस्यालाई ध्यानमा राखी यो सुबिधा दिन लागिएको हो । यो सेवा हाल इजरायलका पाठकहरुको लागि मात्र गरिएको हो ।

विगत लामो समयदेखि इजरायलमा रहँदा मैले रचेका छोटा छोटा कथाहरुको संकलन हो यो - तिर्खा कथा संग्रह । यहाँ परदेशी मनका तिता मिठा अनुभवहरु छन, प्रवासका पीडाहरु छन । बालुवाको बिस्कुन फिजाएर तिर्खै तिर्खा बाँच्ने शहरको कथा छ । विशेषगरी इजरायल प्रवास र परिवेशको चित्रण छ यसभित्र ।

तपाईंको अर्डर कन्फर्म भएपछि दुई दिन भित्र हामी तपाईंको पुस्तक तपाईंको ठेगानामा पोष्ट गरिदिनेछौं ।

पुस्तक खरिद गर्नको लागि तपाईंले साइडबारमा रहेको "Buy Now' लेखिएको बटन थिचेर आफ्नो सही विवरण भर्नु पर्नेछ । पुस्तक तपाईंको घरमै आउनेछ ।

बाँकी अंश

...  कतिखेर समय बितिसकेछ पत्तै भएन, हजारौं रंगीन वत्तिहरूको चमक बोकेर तेल अभिभ शहरले आफ्नो रुप बदलिसकेको थियो । अब हामी दुइले बिदाइको हात हल्लाउनु र आफ्नो आफ्नो बाटो लाग्नु थियो । साँझ ढलेपछि सूर्यले झैं चुपचाप बिदा माग्नु थियो ।

जाने घडी उसको आँखामा आँसु पोखिनु एकदम अस्वाभाविक र अनपेक्षित थियो । यदि हामीमा प्रेम पलाएको थियो भने जरुर भन्न सक्थ्यौं । बर्षौं देखि फुल्दै र झर्दै गर्ने यही सडक किनारको शिरिषको रुखनेर उभिएर वा उद्यानको अलिपर कुनामा राखिएको बेन्चमा बसेर हामी निस्फिक्री प्रपोज गर्न सक्थ्यौं । वा कुनै न कुनै बेला अभिव्यक्त हुन्थ्यो होला तर त्यस्तो कहिल्यै भएको थिएन ।

म असमन्जसमा परें, मलाई सोध्न मन लाग्यो – गफी के तिमी मलाई प्रेम गर्छौ ? तिम्रो आँखाको आँसुलाई म कसरी अर्थ्याउँ गफी ? के यो बिदाइको सामान्य भावुकता मात्र हो या तिम्रो प्रेम आँसु बनेर पोखिएको ? तर मेरा ओठहरूबाट कुनै शव्द निस्किएनन । वातावरण एकदम मौन थियो ।

उसका आँसुहरू अब थामिएका थिए ।
मेरो छातीभित्र सकेसम्म आफूलाई लुकाएर उसले भनी – “आई लभ यु .. ”

आकाश छुने उद्दाम रहर बोकेर उफ्रिरहेका पानीका चन्चल फोहोराको कलकल संगीतसँगै मिसिएर उसका यी तीन शब्दहरू धेरैबेर गुन्जिरहे, प्रतिध्वनित भइरहे । ...

तीन थोप्लाहरु अर्थात क्रमश: ।  माथिको कथांशको अगाडी र पछाडी तीन थोप्लाहरु छन ।  मेरो कथा संग्रह "तिर्खा" को सानो अंश हो यो । बाँकी तिर्खाचाहि पुस्तक पढेर नै मेट्नुहोला । तिर्खा कथा संग्रह शव्दहार क्रियसन्सले बजारमा ल्याएको हो । आवरणको फोटो यस्तो छ ।

तिर्खासँग फेसबुकमा जोडिन चाहनु हुन्छ भने यहाँ क्लिक गर्नुहोस - https://www.facebook.com/tirkhaa

बाँकी अंश

कहिलेकाही शहरमा निस्फिक्री उडने बताससँग बग्न मन लाग्छ स्वतन्त्र आकाशमा । तर जीवन त्यति सजिलो कहाँ छ र ? हाम्रो स्वतन्त्रताको खुल्लापनामा अनेकन बाध्यताका पर्खालहरू उभिएका छन । अनेक देशक सीमा र परिधिहरू कोरिएका छन । अनि छन कर्म र नियतिले बनाएका साँघुरा पिंजराहरू जहाँ चुपचाप कैद भएका छौं हामी । विशेषत धेरै रहर र सपना बोकेर हिडेका मजस्तै युवा मनहरू .. ।

परदेश लागेको धेरै वर्ष भएछ यी वर्षहरूमा म प्राय एक्लै भएँ र त्यो स्वाभाविक पनि थियो । यदाकदा शव्दहरूसँग खेल्नु, ब्लग लेख्नु, इन्टरनेटमा रुमल्लिनु र नया कुरा सिक्नु वा धेरै बेर हराउनु मेरो समयका र मैले व्यतित गर्ने दिनचर्याका मुख्य अंशहरू बने ।

आरम्भका घडीहरू असाध्य कठीन हुन्थे, नोस्टाल्जिक भैन्थ्यो । अजंगको दिक्दारीले दिनभरि चिथोर्थ्यो । बडो असहज लाग्थ्यो शायद 'होमसिक' यसैलाईभन्दा हुन् । देश दुख्थ्यो, घरि घरि घरको याद आउथ्यो र बाध्यता भन्ने चिज छातीभित्र भक्कानो जसरी बल्झिरहन्थ्यो ।

तर इन्टरनेट को झ्यालबाट चियाउन पाउँदा यिनै दिनचर्यामा अभ्यस्त हुँदै गइयो । सामाजिक संजालहरूमा भुलियो । अभाषी संसार विचरण गर्न सिकियो । अनि समयक्रममा यही एक्लोपना र यिनै अपरिचित भित्ताहरूसँग यस्तरी साइनो गासिएछ कि एकान्त नै प्यारो लाग्ने, अँध्यारो नै मनपर्ने भएछ । हुँदा हुँदा कहिले त यस्तो पनि लाग्थ्यो कि एकान्तको यो सिलसिला कहिले नटुटोस । यसरी नै घन्टौं घण्टा, हप्तौं हप्ता र महिनौं महिना एकान्तमा बसिरहुँ र हराइरहुँ आफैभित्र, खोजिरहूँ आफैलाई ।

 तर जीवन सोचेजस्तो कहिले भएन । एकदिन यस्तो घडी आयो कि गत वर्षको उत्तरार्धदेखि मेरो यस अघिको जागिर र इन्टरनेटसँगको अटुट साइनो एकाएक तोडियो । त्यसपछिको नयाँ जागिर 'खाउँ भने दिनभरिको शिकार नखाउँ त कान्छाबाको मुहार' जस्तै भएर आयो, विहान देखि साँझसम्म पुरै कम्प्युटर प्रतिबन्धित । यति लामो विदेश बसाईमा ममा विकसित भएको अभ्यस्तता खलबल मात्र भएन, म पुरै हतास भएँ । अनियमित त छदै नै थिएँ म, त्यसमाथि यसरी इन्टरनेट बेगर बाँच्दा यो परदेश कस्तो भयो होला ? म पखेटा काटिएको चराजस्तै भएँ। रातको बसाई बाहेक मसँग अरु कुनै समय बाँकी भएन - लेख्न पढ्न र इन्टरनेट चहार्न । यस्तो कठीन घडीमा सिर्जनशीलता कहाँ बाँकिरहन्थ्यो ?

'नेभर गिभ अप ' मनले जति पटक हरेश खान खोजे पनि मैले आफूलाई यसरी नै सम्झाएँ । कम्तीमा मसँग जागिर छ, वैधता छ अनि आफ्नो र परिवारको ससानो खुसी किन्न सक्ने अवस्थामा यसैले गर्दा छु । सधैं आफूले चाहेको त कहाँ हुन्छ र ? त्यसमाथि यो परदेश । आफूलाई यसरी सम्झाइरहेँ र असाध्य महत्वपूर्ण कार्यहरू रातको इन्टरनेट बसाइमा गर्न थालेँ । यद्यपि इन्टरनेट बिनाका पलहरू असाध्य भारी हुन्दा रहेछन । संसार चियाउने त्यही एउतै झ्याल हुने बन्दीहरूका लागि अत्यन्त कष्टप्रद र छटपटी हुँदोरहेछ । यसरी धेरै समय बिते ।

तरपनि मैले यो मन्त्र दोहोर्याइरहें, 'नेभर गिभ अप' र कहिल्यै हरेश खाइनँ । एकदिन मलेसियाका ब्लगर दाजु जनकमान डंगोलले आइप्याडमा नेट चलाउने कुरा कतै लेख्नुभएको थियो, त्यसपछि मैले पनि सानो आइप्याड मिनी किनेँ र कम्प्युटर रेस्ट्रिक्टेड आवरमा पनि लुकीछिपी चलाउन थालेँ ।

यसरी चलाउँदा इन्टरनेटमा गर्न मिल्ने लगभग अधिकांश कार्य गर्न सकिने रहेछ । त्यही बानी पार्न चाहि शुरुमा अलि अप्ठेरो । बिस्तारै नेपालीमा टाइप गर्न सिकें । खोलमै ब्लुटुथ वाला बेतारे किबोर्ड पनि जडान गरेपछि मिनिप्याड लगभग कम्प्युटरको रुपमा आयो । अहिले त फेसबुक र इन्टरनेट मजाले चहार्न थालेको छु ।

यद्यपि केही काम गर्नु पर्दा, साहित्यसंसारमा समाचार अपडेट गर्नु पर्दा वा केही लेख्नु पर्दा रातकी इन्टरनेट बसाई पर्खन्छु । यी यो पोष्ट टाइप गरिरहँदा रातको ११ नाघिसकेको छ । अब कहिलेकाही लेख्छु भन्ने रहर फेरि पलाएको छ । मूड र फुर्सदले साथ् दिए लेख्ने नै छु ।

हाल इजरायल
फेसबुकमा म यहाँ भेटिन्छु - http://facebook.com/eKrishnaThapa

बाँकी अंश

पुस्तक र इन्टरनेट नहुँदो हो त यो परदेश कति उदास उदास हुन्थ्यो होला ? कहिलेकाही झ्यालबाहिर हेर्छु, नीलो संसार फ़ैलिएको छ पर क्षितिजसम्म । तर यो आँखाले देख्ने सांसारिक फैलावट भन्दा पर पनि केही छ, त्यो 'केही' मेरो सबथोक हो । यो श्रमशिविर र पिंजरा बाहिरको मुक्त आकाश हो मेरो । जुन आकाशमा म निर्धक्क उड्न सक्छु पंखा फैलाएर ।

यो नीलो रंगको साँघुरो संसारभन्दा पर अर्को बिशाल संसार छ, जहाँ म बाँचेको छु । त्यो संसार जो म आँखा बन्द गर्दा देख्ने गर्छु । त्यो संसार जहाँ मेरा सपनाहरु छन, त्यो संसार जहाँ मेरा कथाका पात्रहरु छन र तपाईं हुनुहुन्छ - मलाइ पढिरहेको, सुनिरहेको ।

नत्र के थाहा , म कुन शहरको कुन गल्लीमा, कुन महलमा वा झ्यालखानामा खुन संग नुन साटिरहेको छु, पसिना बेचिरहेको छु । के थाहा, मेरो सप्पै सप्पै समय अरु कसैलाई बेचेर 'शुन्य समय' बाँचिरहेको छु कि ?

'प्रत्येक मानिस आख्यानका अलिखित अध्यायहरु बाँचेका हुन्छन' तिर्खा कथा संग्रहको अन्तिम पातोमा लेखिदिएको छु मैले । हो हामी आख्यान बाँचेका छौं, मिथ्या बाँचेका छौं । सपना बाँचेका छौ ।

'के गर्दैछौ अचेल ? केही लेख्दैछौ कि !' इनबक्सहरु भरिएका छन । कहिलेकाही आफैलाई पनि सोधिहेर्छु - साँच्चै म के गर्दैछु होला ?  सबैभन्दा कठिन प्रश्न यही बनेको छ । अहँ केही पनि गर्दै छैन, अर्थात केही नगर्नुमा व्यस्त छु । यौवन, बल र पसिना बेचेर बाँच्ने उपक्रममा सारा समय बर्बाद गर्नुलाई केही गर्नुको संज्ञा दिन किमार्थ सकिरहेको छैन । भनिहाले नि 'केही' त मेरो सपना हो र केही गर्नु, त्यो सपनाको बाटो हिड्नु हो ।

तर कति सपनाको लोभ बाँडेर कति सपनाको हत्या गर्छ परदेश, कसलाई के थाहा ?

प्रिय मित्र,
मैले मेरा सप्पै गुनासाहरु तपाईलाई सुनाएको छु । मैले खुसिमा हासेका र पीडामा रोएका पलहरु बाँडेको छु । मनमा जेजे आए, जुन जुन बिषयले मलाइ घचघचाए तिनलाई शब्दमा पोखेको छु । अभिव्यक्तिका निश्चित बिषयहरु छैनन् । फेरि लेख्ने मेरो कर्म पनि होइन, पराइभुमिमा पसिना बगाउन हिडेको मानिससँग कति समय हुन्छ र ?  यद्यपि समय चोरी चोरी डायरीका पानाहरु कोरेको छु मैले, तपाईलाई सुनाउन । आज यो किताबको स्वरुपमा आएको छ - जसको नाम राखिदिएको छु - 'तिर्खा' ।

तिर्खा भित्र थुप्रै कथाहरु छन, भलै मैले परदेशको कुनै कुनामा बसेर यी कथाहरु र तिनका पात्रहरुको रचना गरें हुँला । तिनले खेल्ने भूमिकाको कल्पना गरें हुँला तर यो पुस्तकमा म, तपाईं र हाम्रा असंख्य सपनाहरु अटाएका छन । र हामीले बाँचेको जीवनका, हाम्रै आँसु र हाँसोका कथाहरु लेखिएका छन ।

आशा छ पक्कै पढ़नुहुनेछ ।

तेल अभिभ, इजरायल

बाँकी अंश

 बिगत लामो समयदेखि यो ब्लग अपडेट थिएन । कृष्णपक्षको ब्लगतिर कहिलेकाही चियाउने गर्नु भएको भए पक्कै याद गर्नु भएको होला । 

विदेशको ठाउँ बाध्यताहरू धेरै छन, यद्यपि आफ्नो रुची र रहर पुरा गर्न भने मानिसलाई कुनै पनि कुराले पनि छेक्दैन रहेछ । औपचारिक रुपमै कम्प्युटर सम्बन्धी अनलाइन अध्ययन गर्न थालेको छु । व्यस्तताका हजार बहाना थपिएका छन - क्लास, भिडियो लेक्चर, फोरममा चल्ने शैक्षिक बहसहरू, असाइन्मेन्ट ... त्यसमाथि आफ्नो कामको जिम्मेवारी त छदै नै छ । यतिखेर घरमै बसी बसी सिक्न सकिने  केही छोटा कोर्षहरु गरिरहेको छु । 

रुची त लेखनमा पनि हो, यद्यपी चाहेर पनि यसलाई प्राथमिकतामा पार्न सकिएको छैन । लेख्नुपर्ने बिषयहरु धेरै छन, शब्द बनेर पोखिन आतुर कति भावनाहरु मनभरी उकुशमुकुश भरिएका छन । तर तिनलाई व्यक्त गर्न नजुरेको अवस्था लामो समयसम्म रहिरह्यो । यो कथा पनि धेरै महिना पहिलेको कथा हो । नेपाली तैप गर्न एकदम अल्छी लाग्छ । पहिले जस्तो उत्साह नभएर पनि होला, तर प्रयास सधैं रहनेछ । प्रतिक्रिया लेखेर हौसला दिनु नै हुनेछ भन्ने आशा छ  ।  

गलिलको सामुद्रिक किनार भएर बग्ने चिसो बताससँग ठोकिएर नूरका कपालहरु छालजस्तै तरंगित भैरहेका थिए । बाक्लो आँखीभौं र परेला भएको सुन्दर आँखाको चित्र ट्याटु खोपिएको थियो उसको बायाँ पाखुरीमा, पृष्ठभूमिमा थियो आगो ओकलिरहेको सूर्य । यसबाट सहजै अनुमान लगाउन सकिन्थ्यो नूर पुरै हिप्पी स्वभावकी थिई ।  

 समुन्द्र जस्तै गहिरा नीला तर चञ्चल थिए नूरका आँखाहरु । अरबी भाषामा नूर भनेको ज्योति हो, उसले पहिलो भेटमै बताएकी थिई । र मैले उसकै भाषामा यो गीत गाउन जानिसकेको थिएँ

खबिबी खबिबी या नूर एल आइन, या सकिन खयाली
(प्रिय ! तिमी मेरो आँखाको ज्योती हौ, जो कल्पनामा सधैं छाइरहन्छौ )

मैले यसो भन्दा नूर अलिअलि मुस्काउथी र अलिअलि लजाउथी । उसको  मुस्कान जोर्डनबाट बगेर इजरायलको गालील सागर भेट्न आइपुगेको यार्दन नदीजस्तै पवित्र र निस्छल थियो, कम्तिमा मलाइ यस्तै लाग्थ्यो । मलाइ यो पनि लाग्थ्यो कि यो सुन्दर भूमिको छातीभित्र लुकेको रणसंग्रामको कथा र रगतको इतिहाससँग उ बिल्कुल अनभिज्ञ छे, तर त्यो गलत थियो ।

हामी यतिखेर इजरायलको उत्तरी भूभागमा अवस्थित तिबेरिया जिल्लाको 'एल हाम्मा' मा छौँ । सिरिया , जोर्दान र इजरायल तीन राज्यहरुको मध्यभागमा थियो यो सानो गाउँ, उहिल्यै निर्जनीकृत भएको । यसलाई गाउँ पनि के भन्ने ? वस्ती भन्दा पनि यहाँ पार्क र उद्यान हरु थिए, पर्यटकीय रिसोर्ट थिए र थिए खण्डहर झैं देखिने केही भत्किएका घरहरु .. गैरर्फौजिकृत यो इलाका एल खाम्मामा आइपुगेपछि नूर एकाएक भावुक भई - कुनै कालखण्डमा युद्धको चोटले घाइते भएका निर्जन खण्डहर तिर इशारा गर्दै उसले भनी - यो मेरो पुर्ख्यौली गाउँ हो, यहाँ मेरो पुर्खाको रगत बगेको छ । आउ नियालेर हेर, इजरायली र सिरियाली सैनिकले कुल्चेका बुटका छापहरु ताजै छन ।  


कुन संयोगमा कहाँ कसरी यो अरब युवतीसंग भेट भयो यकिनका साथ् भन्न सक्दिन तर यो सत्य थियो कि उसंग भेटेपछि यो परदेश वसाई या मेरा दिनहरु धेरै सहज बनेका थिए ।

पटक पटक रक्तपातपूर्ण संघर्ष र युद्धको रणभूमि बनेको अल- खाम्माका बासिन्दाहरु कसरी विस्थापित भए ? उसले किम्वदन्तीजस्ता लाग्ने इतिहास सुनाइ । कुनै समय अल खाम्मा प्यालेस्टाइन राज्य अन्तर्गत पर्ने अरबी गाउँ थियो । यहुदी र क्रिश्चियन नगन्य थिए । इजरायल सिरियाको संघर्ष चर्कदै जाँदा सिमानाको यो वस्ती पटक पटक किचियो ।  १९४९ पछिको युद्धविराम र सन्धी पश्चात यो इजरायलमै गाभिएपनि सिरियाले पुन कब्जा जमायो र इजरायली घुसपैठ प्रतिबन्ध गरयो । १९६७ मा इजरायलले फेरी यस क्षेत्र अतिक्रमण गर्यो र आफ्नो बनायो ।

इजरायल सिरियाबीच अनेक  संघर्षहरु भए, सन्धीहरु पनि भए । पटक पटक दुवै तर्फका सैनिकहरुले युद्ध विरामका सन्धीहरु भंग गरे घुसपैठ गरे र आआफ्नो स्वामित्वको दावी गरे । अल खाममाको देश कहिले प्यालेस्टाइन लेखियो, कहिले सिरिया त कहिले इजरायल  । यही प्रक्रिया दुखेपछि सैयौं घरपरिवार विस्थापित भए र अरबवस्ती निर्जन भयो ।


आज संयुक्त राष्ट्र संघद्वारा गैरफौजिकरण गरिएका क्षेत्र अन्तर्गत पर्थ्यो यो भुमि ।जहाँ न इजरायल न सिरिया कसैका तर्फबाट पनि हतियारसहित सैनिक या गैरसैनिक घुसपैठ प्रतिबन्धित थियो । संयुक्त राष्ट्र संघीय संघर्ष विराम पर्यक्षवेक्षण संगठन (UNTSO ) को जागिरेका रुपमा बिभिन्न देशका शान्ति सेना र कर्मचारीहरु थिए । दुइ बर्ष देखि निशस्त्र कार्यरत हुँदा म आफू पनि नेपालको सैनिक अधिकृत हुँ भन्ने बिर्सिन थालिसकेको थिएँ । यस क्षेत्रको सुरक्षा र सम्पदाको संरक्षणार्थ यी दुइ देशबीच भएको सन्धीका प्रत्येक बुँदा र अनुच्छेद हामी निशर्त पालना गरिरहेका थियौं ।

विदेशमा पट्यारलाग्दा कुराहरु धेरै थिए, जहाँ पनि एक्लै भएजस्तो । ठुला शपिंग मल, भिडभाडयुक्त बसपार्क र ट्रेन स्टेशन या हजारतिर पुगिने चौबाटोहरु नै किन नहोउन त्यहाँ ओइरिने मानिसको भीड र ठोक्किन आउने पत्येक आँखाहरु बिराना लाग्थे, चिसा लाग्थे ।

'नूर' भेटिए पछि अलिकति रंग थपियो, खुशी थपियो । गुम्सिएर बसेका मनका भावनाहरु निर्धक्क पोख्न र विश्वास गर्न सक्ने साथी भेटिएजस्तो लाग्न थालेको थियो । मेजरको बारम्बारको चेतावनी बाबजुद पनि म धेरै पटक व्यस्त समय चोरेर निस्कन थालेँ ।

इजरायल अरब संघर्षको इतिहास निकै पुरानो र अनन्त थियो, नूरसँग संगत गरेपछि मेरो यी बिषयहरुमा दिलचस्पी बढ्न थाल्यो । एउटा सैनिक डिमिलिट्राइज जोनमा के गरेर बस्छ ? टहल्नु, संगीत सुन्नु या किताब पढ्नु ... विकल्पहरु यस्तै थिए । बाहिर निस्कदा कहिलेकाहीं नूर भेटिन्थी, तर अधिकांश समय आफ्नो पथप्रदर्शक म आफै भएर हिड़थें ।  इतिहासका बिभिन्न कालखण्डमा इजरायलले आफ्नो स्वाधीनताका लागि रचेका युद्धका अवशेषहरु मैले हिड्ने बाटोमा अझैसम्म ताजा भेटिन्थे । लामो गृहयुद्धको चपेटामा पिल्सिएको मेरो देश नेपालबाट आएको म, अनुभूतिहरु समान थिए तर प्रकृति र परिवेशमा व्यापक  पृथकता थियो ।

उत्तरमा गोलान हाइट्स देखि इलात सम्म भ्रमणका अवसरहरु कति निस्किए कति, नूरसंग नजिकिएपछि..। कहिले हामी संसारकै होचो स्थान मृत्सागरमा पौडी खेल्न पुग्थ्यौं त कहिले तेल अभिभका पार्कहरुमा बार्बिक्यु पोलेर खान्थ्यौं । उ हामी संग घुलमिल भैसकेकी थिई, बिस्तारै नेपालीहरुको जमघटमा पनि उपस्थित हुन थालेकी थिई ।

इजरायलमा अरब जनसंख्या निकै कम छ र ती शिक्षा, प्रशासन, राजनीति लगायत हरेक क्षेत्रमा पछि परेका छन । यदाकदा तिनको बिरोधमा आवाज उठ्छन र सेलाउछ्न । आफूहरुमाथि विभेदकारी नीति र व्यवहार भएको तिक्त अनुभव थिए नूरसंग, तर मलाइ यस्ता बिषयमा कुनै सरोकार थिएन । उसलाई भेट्दा त म यो पनि बिर्संथें कि यो देशमा तनाव छ, संघर्ष छ र अन्त्यहीन युद्धको शृंखला निरन्तर चलिरहेको छ । साच्चै एउटा मान्छेको मायाले कति फरक पर्दोरहेछ ? नूरको साथ् मेरा लागि त्यस्तै भएको थियो ।

साँझ बिहान वैरागी धून गाउदै बहने यी चिसा वतासहरु अब बिल्कुल बद्लिएका थिए, तिनको श्पर्श शितल र मिठो लाग्न थालेको थियो । हिजो पराइ र बिरानोजस्तो लाग्ने यो देशप्रति नजानिँदो आत्मियता बढ्न थाल्यो, हरेक स्थानहरु सुन्दर र रमणीय लाग्दै गए । हामी कहिले रमणीय हिमाल हार्मोनमाथि केबलकार चढेर लेबनान र सिरियालाइ चियायौं त कहिले इलात समुन्द्र भित्र भित्र सबमराइनबाट जोर्दानको इलाका नजिक पुग्यौं । किन्नेरेत तलाउ, याफो किनार, तेल अभिभ शहर या  पवित्र जेरुसेलम आदि अनेक स्थानहरु र त्यहाँ बिताएका क्षणहरु हाम्रो समयको क्यालेन्डर र स्मृतिका पानाहरुमा थपिदै गए । युद्धका संकेतहरु, पदचाप या आवाजहरु अहँ कहिकतै सुनिएन या तिनको आभास सम्म भएन ।


तर बर्षको अन्त्यतिर अरब इजरायल संघर्ष पुन एकपटक चर्कियो । इजरायली सैनिक कारवाहीमा हमास लडाकु कमान्डर महम्मद अल जब्बारी मारिएपछि दिनदिनै सैयौंको संख्यामा रकेटहरु प्रहार हुन थाले । ठुलै युद्धको संकेत देखा पर्यो, इतिहासमै पहिलोपटक प्यालेस्टाइनबाट निशाना लगाइएका लांग रेञ्ज क्षेप्यास्त्र इजरायलको केन्द्रभाग तेल अभिभ र जेरुसेलम सम्म आइपुगेका थिए ।  यी दिनहरु मैले दश बर्षे गृहयुद्धको चपेटामा पिल्सिएको आफ्नै देश नेपाल सम्झिएँ, मुठभेड र भिडन्तका समाचारहरु ताजा भएर आए ।   विष्फोटनको आवाज होस् या बारुदको पिरो गन्ध ह्वास्स ठोकिँदा मलाइ कालिकोटको सम्झना हुन्थ्यो । रोल्पा र रुकुम जस्तै एउटा नमिठो घाउ छातीभित्र बल्झिएर आउथ्यो ।

अत्यन्त विकसित प्रतिरक्षा संयन्त्रका कारण त्यसले इजरायलमा खासै क्षति भने गर्न सकेको थिएन । पहिलो कुरा रकेट प्रहार हुने बितिकै सम्भावित खतरायुक्त इलाकामा साइरन बज्थ्यो र त्यहाँका मानिसहरु आफुलाई सुरक्षित स्थानमा लुकाउथे । घर घर र सार्वजनिक स्थानमा समेत बंकर निर्माण गरिएका थिए । अर्कोतिर सैयौंको संख्यामा रकेट प्रहार भएपनि स्वाचालित क्षेप्यास्त्र प्रतिरक्षा प्रणालीले ती भुइमा खस्न नपाउदै आकाशमै ध्वस्त पारिरहेका हुन्थे ।

यसर्थ अबको निशाना इजरायल भित्रै रहेका अरब समर्थकहरुबाट आत्मघाती आक्रमण हुन सक्छ भनेर मिडियाले त्रास छर्न थालेका थिए ।  सार्वजनिक यातायात र ठाउँ ठाउँमा बम राखिएको हल्ला फैलियो । अमेरिकी राष्ट्रपति बाराक ओबामा, यु एन महासचिव बान की मुन स्थलगत भ्रमणमा आए, यद्यपि युद्धविराम हुन भने सकेन । छिन छिनमा बज्ने साइरन संगै आइमाई केटाकेटीको चित्कार सुनिन्न्थ्यो । जीवनप्रति कत्रो मोह ? गुड्दै गरेको गाडी सडकमै रोकेर मानिसहरु भागिरहेका हुन्थे । मृत्युको भय  चौतर्फी फैलिएको थियो । शहरमा सम्भावित दुर्घटनाको भयावह चित्र कोरिएको थियो ।


पारिलो घाम लागेको दिन, सडकको छातीमा सवारी र मानिसको घुइचो बढ्दै थियो । इजरायलको मुख्य शहर तेल अभिभ व्यस्त थियो ।

अचानक विष्फोटको आवाज र कोलाहल गुञ्जियो । क्षणभरमै प्रहरी, पत्रकार र सर्वसाधारणको भीडले सडक भरियो । रक्तमुछेल घाइतेहरु बोकेर एम्बुलेन्स कुद्न थाले । सार्वजनिक बसमा बम पड्काइएको थियो । विष्फोट गराउने आतंककारीको व्यापक खोजी भयो ।  उता प्यालेस्टाइनका अरब टेलिभिजन च्यानलका  समाचारहरुमा बिजयोत्सव मनाएझैँ खुशी प्रकट गरेको  देखियो । आतंककारीहरुले अब यसरी नै इजरायलको चोक चोक बम पड्काइन्छ भन्दै आक्रोश ओकल्न भ्याए ।

भोली बिहानै आतंककारी पक्राउ परेको खबर आयो । म छाँगाबाट खसेजस्तो भएँ, उक्त बम विष्फोट गराउने आततायी अरु कोही नभएर नूर' थिई  । त्यही नूर जो संग मैले यो देशमा अविश्मरणीय र अमुल्य समयहरु संगालेको थिएँ । समुद्रको किनारमा प्रेमका अनेक संकेतहरु कोर्ने नूरका ती कोमल हातहरुले कसरी बम बोकेर हिड्न सके ? शहरमा उभिएका यी बालुवाका घरहरूजस्तै भएँ म - निष्प्राण ।

दोहोर्याई दोहोर्याई अखबारमा आँखाहरु पोखिए - हो उ नूर नै थिई, छातीभित्र विद्रोहको कत्रो राँको बोकेर हिडेकी रहिछ उसले ?  तर यति लामो संगतमा पनि किन मैले उसभित्र त्यो बिद्रोह पहिल्याउन सकिन, अनुमान सम्म गर्न सकिन ? किन मैले उसमा केवल प्रेम मात्र देखिरहें ?

यही प्रश्नले म धेरैबेर चिमोटिएँ ।


बाँकी अंश

पोर्तुगलको व्यस्त शहर लिस्वोनका सडकहरुमा घाम झरिसकेको छ । मानिसहरुको चहलपहल बढेको बढ्यै छ । आप्रवासीहरुका लागि कानून केही हल्का भएकाले शायद संसारका हरेक कुनाबाट आएका मानिसहरु भेटिन्छन् । नेपालीहरुको उपस्थिति पनि बाक्लै छ , यद्धपी यो परदेश, अपरिचित अनुहारहरु संग घेरिन्छ मान्छे ।

यही भीडमा कतै उभिएकी छिन सीता बराल, एउटा कथा संग्रह लिएर । विरानो देशमा सम्झनाहरु दुख्छन्, आफ्नोपनका यादहरु विझाउँछन र आँसुमा अनुवाद हुन्छन अनि त्यसै त्यसै लामा भइदिन्छन दिन र रातहरु ।

उनका कथाहरुमा यस्तै भोगाइहरु छन्, सपनाहरु छन्, रहरहरु छन् । परदेशसंग जोडिएका साइनोहरु छन् संघर्षहरु छन् र असिमित तिर्सनाहरु छन् ।
इजरायलको जेरुसेलमदेखि पोर्तुगलको लिस्वोन सम्मका फराकिला बाटोघाटो, चोकहरु होइनन, अग्ला र चम्किला महलहरु पनि होइनन यी कथाहरुमा त पीडा छ, विवशता छ, गाँउघर, उकाली र ओरालीको सम्झना छ । माटोको गन्ध मिसिएको छ ।

प्रत्येक कथाकारले कल्पनाको रंगसंगै आफ्नै भोगाइहरु पनि मिसाएको हुन्छ कथामा । छातिभित्र उर्लने भावनाहरु आँधिवेहरीहरु, दुःखहरु, खुशीहरु र संवेगहरु सवै कथाका पात्रहरुलाई सुम्पिदिएर कल्पनाको खुल्ला संसारमा विचरण गर्न पठाएको हुन्छ उसले ।

इजरायलमा रहदा नेपालीपनको एकता र अपनत्वका लागि हामीले गरेका हरेक सामाजिक क्रियाकलापमा होस या साहित्यिक तिर्सना मेटन गरिएका प्रकाशनहरु, सबैमा सधै सक्रिय नाम थियो सीता बराल ।

यहाँका सडकहरुमा देखिने धेरै परदेशीहरुको हुलमा नितान्त भिन्न साहित्यिक तृष्णा र कलम प्रतिको मोह मैले त्यसबेला देखि नै देखेको थिए उनका आँखाहरुमा । कहिले आमा बनेर, कहिले छोरी त कहिले दिदीवहिनी । इजरायल बाट निस्कने पत्रिकामा वारम्वार छाइरहने यी चेलीसंग मेरो साहित्यिक सामिप्यता यति घनिष्ट रह्यो की आज उनको यो संग्रह मेरा लागि कुनै चेलीले माइतीलाई पठाएको कोशेली भन्दा कम छैन ।

आज फुकाइरहेछु यो कोसेली, जसको शिर्षक राखिएको छ भुन्टी । मनभित्र असिमित ज्वारभाटाहरु बोकेर हिडने धेरै पात्रहरु छन् यस संग्रह भित्र । ती कतै आगोले डढेर राख जस्ता देखिन्छन त कुनै वसन्तको पालुवा झै चन्चल । हरेक पात्रहरुमा कल्पनाशील आँखाहरु छन ति कहिले खुशीका त कहिले दुःखका आँसुहरू वनेर पोखिन्छन् ।

विविध धरातलका सस्कृतिका र पृथक प्रकृतिका कथाहरु संग्रहित छन्, भुन्टी कथासंग्रह भित्र । यी कथाहरु म आजमात्र होइन बर्षौदेखि निरन्तर पढ्दै आइरहेको छु ।

इजरायल पोर्तुगलको वैदेशिक रोजगारको यात्रा । यो त भूगोलको विशाल नक्शामा केवल सानो पाइलामात्र हो तर आफ्नो सुन्दर भविष्यको कल्पनामा घर छाडेकी आमाहरुले देख्ने असंख्य सपनाहरुको संकलन हो यो संग्रह । आज कैयौ भुन्टीहरु भविष्य खोज्न विदेशिएका तिनै आमाहरुको प्रतिक्षामा वसेका छन् र सिंगो देश तिनै भुन्टीहरुको प्रतिक्षाको कथा भएको छ ।

अनुभूति भोगाई र स्मृतिहरुलाई अक्षरमा कुँदेर जीवन दिने यि कलाकारको म हार्दिक सम्मान गर्छु र उनले अझै धेरै हिड्नु छ अक्षरका पाईलाहरु, साहित्यका बाटोहरु र पहिल्याउनु छ हामी बाँचेको धरातलमा कोरिएका मानचित्रहरु र उघार्नु छ सम्भावनाको क्षितिज । साहित्यको यात्रामा लम्कीएको यो साहिसिक नारी कलमलाई मेरो हृदय देखि नै शुभकामना ।


बाँकी अंश

जेरुसेलम, माउन्ट ओलिभ, इजरायल ।
बितेका दिनहरु फर्कंदैनन - समयको नियम । तर सम्झनाहरु भने बारम्बार फर्किरहन्छन, हृदयको ढोका ढकढक्याउदै ती फेरि फेरि आइरहन्छन । म सम्झन्छु, जेरुसेलम जैतुनको पहाडैमा अवस्थित रेड क्रिसेन्ट अस्पताल । तिमीले पहिलोपटक यस धर्तीमा पाइला टेक्दा म भित्र जुन खुसिको लहर उर्लिएको थियो, त्यसको उच्चताको मापन संसारका कुनै पनि यन्त्रहरुले गर्न सक्ने छैनन ।

तिमी पहिलो पटक उभिंदा, पाइला सार्दा र तिम्रा कलिला ओठहरुले 'बाबा' भनेर सम्बोधन गर्दा अनि आज कपि र कलम बोकेर तिमी स्कुल जाँदा म भित्र त्यस्तै चरम खुसिहरुको पुनरावृत्ति भैरहेको छ । साच्चै मान्छेको मनलाई रमाउन कुनै न कुनै बहाना चाहिँदो रहेछ । चिन्तित भएको घडी होस् या कुनै कारण उदास भएको बेला पनि जब तिम्रो हसिलो अनुहार देख्छु, म सबैथोक बिर्सिएर त्यसै त्यसै रमाएको हुन्छु ।  मैले आफ्ना जीवनका धेरै पीडाहरु तिम्रै मुस्कान हेरेर भुलेको छु । तिम्रा चंचल आँखामा मैले धेरै सपनाहरु देखेको छु ।

प्रिय कौस्तुभ,

तिमी नेपाल गएपछि मैले तिमीलाई धेरै 'मिस' गरेको छु । आजभोली म यति व्यस्त भएको छु कि पुराना दिनचर्याहरू विल्कुल बद्लिएका छन मेरा । अझ धेरै एक्लो, अझ धेरै बेखबर अझ धेरै विरानो ... बारम्बार सोच्छु - यस्तो कहिलेसम्म ? अझै कतिन्जेल बस्ने होला यसरी यौवनको उर्जा र पसिनाहरू पराइ भूमिमा सिंचेर ? वैंश र रहर विदेशी माटोमा मिलाएर ? घर कहिले फर्किने होला  ?

मैले लेखेका यी हरफहरु पढ्न र बुझ्ने हुन तिमीले अझ केही समय बाकीं नै छ । तर हरेक दिन कम्प्युटरको स्क्रिनबाट ' पापा बल खेल्न आउनुस न' भनेर जब तिमी बोलाउछौ, म बिर्सन्छु यसबेला  हाम्रो बिचमा कति अग्ला अग्ला पहाडहरु, खोला नालाहरु, समुन्द्र्हरु र सैयौं माइलको दुरी छ । ती सबै  मेटिएझैं लाग्छ र म तिम्रै समिप भएझैं तिमीसंग खेल्न हतारिन्छु ।

तिमी पनि त्यहाँ एक्लै भएको बेला सोच्दा हौ, सधैं किताब पल्टाएर वा कम्प्युटर चलाएर धुमधुम्ती बस्ने पापा आजभोली कता हुनुहुन्छ होला ? अहिले पनि चौरमा निस्किएर बल खेल्नु हुन्छ कि हुन्न होला ?

कौस्तुभ तिमीले हल्ला गरेको, सामानहरु 'बलागान' छरपष्ट पारेर बदमासी गरेको कोठाको प्रत्येक कुना कुनामा अझ ताजै छ, तिमी दौडिएको, उफ़्रिएको ।  मेरो एकलकाटे स्वभावलाई तिमी च्यालेन्ज दिन्थ्यौ र हास्न सिकाउथ्यौ । तिम्रा ओठबाट निस्कने सुरिला स्वरहरुले मेरो जीवनको गीतमा संगीत भरेका थिए ।

आज तिमी पहिलोपटक स्कुल जान शुरु गर्दा म धेरै हर्षित भएको छु । मध्यरात भएको छ, सारा शहर निदाएको बेला म तिम्रो यादमा हराईरहेको छु र यो रातको समय चोरेर त्यही हर्ष लेखिरहेछु, खुसि लेखिरहेछु । मैले मेरा सपनाहरु अब तिम्रो आँखामा देख्न थालेको छु, जसरी तिम्रा हजुरबुबाले म पढ्न स्कुल जाँदा शायद त्यस्तै सपनाहरु देख्नु भएको थियो ।

छोरा, बुझ्ने भएपछि तिमीले यी प्रश्नहरुको उत्तर आफैं खोज्नू ।

आज किन घरमा हुनुहुन्न बाबा ?
भोली किन घरमा हुने छैन छोरा ?
र यो परदेश नियति हाम्रो भाग्यमा कहिलेसम्म लेखिईरहन्छ   ?

बाँकी अंश